KURANDAN DERSLER ÇIKARMAK 🌐

SÂMİRÎ ZİHNİYETİ  Rivayet, Hadis ve Rasul İzi Din Adına Söz Üretmenin Kur’anî Teşhiri Kıssadan Kurumsallaşmaya Kur’an’da Sâmirî kıssası, yalnızca bir anlık sapmayı değil; zamanla kurumsallaşan bir zihniyetin doğuşunu anlatır. Bu zihniyet, vahiy sürerken söz üretme cüretini gösterir; peygamber hayattayken peygamber adına konuşur; ilahî mesajı “eksik” kabul ederek onu tamamladığını iddia eder. Bu makalede üç kritik başlık üzerinden Sâmirî zihniyetinin yapısal anatomisi ortaya konacaktır: Sâmirî – hadis/rivayet kültürü paralelliği Buzağının “böğürmesi”nin sembolik anlamı “Eserden aldım” (Tâhâ 96) ifadesinin çözümlemesi Amaç; şahısları değil, mekanizmayı ifşa etmektir. 1. Sâmirî – Rivayet Kültürü Paralelliği “Peygamber Adına Konuşma” Geleneğinin Doğuşu Sâmirî’nin temel özelliği, vahyi reddetmemesidir . Tam tersine: Musa’yı inkâr etmez Allah’ı reddetmez Vahye düşmanlık ilan etmez Onun yaptığı şey çok daha ince ve tehlikelidir: Vahyin yetmediğini ima...

Ayetlerin Üzerini Hadis ve Sünnetle Örtmek: Hakkı Gizlemek, Şirki Süslendirmektir Giriş: İlahi Mesajı Perdelemek Kur’an, Allah’ın kelamıdır. O, apaçık bir kitaptır; rehberdir, ölçüdür, nurdur ve furkandır. (Bkz. 2/185; 5/15; 6/114) Ancak bugün, bu kitabın üzeri kat kat hadis, rivayet, mezhep, gelenek, hikâye ve hurafe örtüleriyle örtülmüş; ilahi sözler mecazlara, mecazlar ise insanların otorite iddialarına kurban edilmiştir. Allah’ın ayetleri okunmakta, ama yerine insanların sözleri uygulanmaktadır. Bu durum sadece bir sapma değil, bizzat Kur’an’ın “küfür” ve “şirk” olarak tanımladığı bir sapkınlıktır. Kur’an Yeterlidir: Öğretici Allah’tır Allah, Nebî’ye bile şunu söylemesini emreder: “De ki: Ben de ancak sizin gibi bir beşerim. Bana, ilahınızın ancak bir tek ilah olduğu vahyediliyor.” (Kehf 18/110) Ve bir başka ayette şu uyarı gelir:  “Sana Kitabı indirdik ki, insanlara kendilerine indirileni açıklayasın.” (Nahl 16/44) Nebî’nin görevi vahyi taşımak, ayetleri aktarmak, Allah’ın söz...