İBRAHİM’E GÖSTERİLEN MELEKÛT
İBRAHİM’E GÖSTERİLEN MELEKÛT Gökten Yakîne Kur’an, İbrahim’in tevhid yolculuğunu anlatırken son derece dikkat çekici bir cümle kurar: “Böylece İbrahim’e göklerin ve yerin melekûtunu gösteriyorduk ki kesin bilgiye ulaşanlardan olsun.” En‘âm 6:75 Bu ayetin hemen ardından yıldız, ay ve güneş gelir. Sonunda ise İbrahim şu hükme ulaşır: “Ben yüzümü, gökleri ve yeri yaratana çevirdim; ben ortak koşanlardan değilim.” En‘âm 6:79 Bu iki ayet arasındaki yolculuk, Kur’an'ın tevhidi nasıl düşündürdüğünü gösterir: Melekût gösterilir → görünen varlıklar sorgulanır → yaratılan ile Yaratan ayrılır → yakîne ulaşılır. Buradaki mesele gökyüzünü seyretmek değil, gökyüzünü okumaktır. MELEKÛT: GÖRÜNENİN ARKASINDAKİ HÜKÜMRANLIK İbrahim'in kavmi putları ilah edinmektedir. İbrahim ise bu anlayışı sorgular: “Putları ilahlar mı ediniyorsunuz?” En‘âm 6:74 Ardından Allah ona göklerin ve yerin melekûtunu gösterir. “Melekût” kelimesi hükümranlık, egemenlik ve yönetim anlam alanına sahiptir. Dolayısıyla bu...