Bilinemezliğin Estetiği ve Gizli Tutulan Mutluluk
Bilinemezliğin Estetiği ve Gizli Tutulan Mutluluk Kur’an-ı Kerim cenneti anlatırken çoğu zaman insanın duyularına hitap eder: Altından ırmaklar akan bahçeler, gölgeler, meyveler, ipekler, eşler… Bu tasvirler, insanın aşina olduğu mutluluk kalıpları üzerinden bir teşviktir. Fakat Secde Suresi 17. ayete gelindiğinde dil değişir, tasvir susar, hayal kırılır: “Yaptıklarına karşılık olarak, onlar için saklanan göz aydınlıklarını (قُرَّةِ أَعْيُنٍ) hiçbir nefis bilemez.” (32/17) Bu ayet sıradan bir müjde değildir. Bu, insan tasavvurunu askıya alan bir ilahi kırılmadır. Bu, ödülü anlatarak değil, anlatmayarak büyüten bir vaattir. 1. Tasavvuru Aşan “Nefis” Vurgusu Ayet şöyle başlar: فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ “Hiçbir nefis bilemez…” Buradaki “nefis” kelimesi belirsizdir (nekre). Bu, sadece başkasının senin ödülünü bilmeyeceği anlamına gelmez; insanın bizzat kendisinin de neye kavuşacağını tasavvur edemeyeceğini bildirir. Bu, “henüz görmediniz” demek değildir. Bu, “görseniz bile şim...