Kur’an’da İsim: Varlığın Kodlanışı ve Kimliğin İnşası
Kur’an’da İsim: Varlığın Kodlanışı ve Kimliğin İnşası Kur’an-ı Kerim’de “isim” (ism), yalnızca nesneleri birbirinden ayırmaya yarayan bir ses dizisi değildir. İsim; varlığın mahiyetini, yönelimini, görevini ve karakterini taşıyan ontolojik bir tanımdır. Kur’an’ın kavram dünyasında isimden söz edildiğinde, aslında insanın hakikatle kurduğu ilişkinin niteliği konuşulur. Çünkü Kur’an’a göre isim; tanımlayan, yön veren ve dönüştüren bir güçtür. İsim kelimesinin kökeni de bu derinliği destekler. Arapçada “isim”, hem “sümuvv” (yücelik/yükselmek) hem de “vesm” (işaret, damga) köküyle ilişkilendirilmiştir. Böylece isim; bir şeyi görünür hale getiren işaret olduğu kadar, ona anlam ve konum kazandıran bir yükseliş biçimi haline gelir. İsimsiz olan belirsizdir; isim verilen ise bilinç alanına taşınır. Kur’an’da isim meselesinin ilk büyük vurgusu Âdem kıssasında ortaya çıkar: “Allah Âdem’e bütün isimleri öğretti…” (Bakara 31) Bu ayet, insanın yeryüzündeki konumunu açıklayan en temel m...