KURANDAN DERSLER ÇIKARMAK 🌐

​Ritüel Bolluğu, Ahlâk Kıtlığı  Geleneksel Din Anlayışının Medeniyet Krizi ​ Görünürlük Artarken Kaybolan Hakikat ​Bugün İslam coğrafyasında paradoksal bir manzara hakim: Camiler dolup taşarken güven azalıyor; dini semboller kamusal alanı kuşatırken adalet mekanizması çöküyor. Yalanın sıradanlaştığı, rüşvetin kılıfına uydurulduğu ve "kul hakkı" kavramının sadece vaazlarda kaldığı bu tablo, bireysel bir zaaftan ziyade kurumsallaşmış bir zihniyet sorunudur. Bu çalışma; Ehl-i Sünnet ve Şia geleneklerinin, Kur’an’ın inşa etmek istediği "ahlak merkezli medeniyet" tasavvurundan nasıl koptuğunu irdelemektedir. ​1. Şahısların Gölgesinde Kalan İlkeler: Kişi Merkezli Din ​Kur’an, dini kişilere değil ilkelere; şahıslara değil hakikate bağlar. Ancak tarihsel süreçte hem Sünni hem Şii gelenek, dini şu üç sütun üzerine inşa etmiştir: ​ Kutsanmış Şahıslar: Dokunulmaz otoriteler ve hatasız kabul edilen önderler. ​ Rivayet Zincirleri: Metnin (Kur'an) önüne geçen sözlü ...

İbrahim Nebi’nin Şiilikten İmamlığa Yükselişi ve Beyt İnşasının Hikmeti Kur’an’da Şiʿa, Millet ve İmamlık Kavramları Bağlamında Ontolojik Bir Dönüşüm  Nuh’tan İbrahim’e Akan İtaat Zinciri Kur’an’da peygamberlerin birbirine zincirlenmiş bir tebliğ halkası oluşturduğu açıktır. Saffât Suresi 79. ayette Nuh’a selam gönderilirken, 83–84. ayetlerde İbrahim’in de onun “şîʿa”sından (ش۪يعَتِه۪) olduğu bildirilir: “Ve şüphesiz İbrahim de onun şîʿasındandı.” (Saffât 83) Burada geçen şîʿa (ش۪يعَة) kelimesi, kök anlamı itibarıyla “birine tabi olan topluluk, izleyici kitle” anlamına gelir. Bu bağlamda İbrahim’in, Nuh’un yolundan giden, onun getirdiği ilkelere tabi olan bir inanç çizgisine mensup olduğu anlaşılır. Ancak Kur’an’daki anlatı, İbrahim’in yalnızca bir takipçi olarak kalmadığını, yeni bir inşa ve öncülük görevine terfi ettiğini gösterir. Millet ve Şîʿa Arasındaki Fark: Takip mi, Kurucu mu? Kur’an’da millet kavramı “bir önderin izinden gidilen, dinî-toplumsal sistem” anlamında kullanılı...

🧱 Putun Gölgesinde Tevhid: Mescidlerde Hat Sanatı, Temsilî İsimler ve Kur’an Merkezli Şirk Eleştirisi 🔶 Özet Bu çalışma, cami ve mescitlerde estetik bir unsur gibi görünen hat yazılarının arka planındaki teolojik ve ideolojik anlamları irdelemekte, bunların Kur’an merkezli tevhid anlayışıyla çelişip çelişmediğini tartışmaktadır. Özellikle “Allah”, “Muhammed”, “Dört Halife”, “Ali”, “Hasan”, “Hüseyin” gibi seçili şahıs isimlerinin mescidlerde sembolleştirilerek yüceltilmesi, Kur’an’ın şiddetle reddettiği temsilî putçuluk, şefaat inancı, mezhep temelli kutsallaştırma ve nebiler arası ayrım gibi temel sapmalarla ilişkilendirilmekte; dinin yalnızca Allah’a has kılınması gerektiği ilkesine yapılan örtük ihlalleri açığa çıkarmaktadır. 🔶 Giriş: Hat mı, Hak mı? Camilerde hat sanatıyla işlenen isimler çoğu zaman estetik bir gelenek olarak görülse de bu tercihlerin derin ideolojik ve itikadî arka planları vardır. En dikkat çeken husus, Kur’an’da öne çıkarılan pek çok peygamberin adının camiler...