KURANDAN DERSLER ÇIKARMAK 🌐

MESCİTLER ALLAH’INDIR: PEKİ SİZ KİMİN KAPISINDASINIZ? Kur’an’ın bazı ayetleri vardır; insan onları okuduğunda yalnızca bir bilgi edinmez, kendi inancını ve alışkanlıklarını yeniden sorgulamak zorunda kalır. Cin Suresi 18. ayet bunlardan biridir: “Mescitler Allah’ındır. Öyleyse Allah ile birlikte hiç kimseye çağrıda bulunmayın.” (Cin 72:18) Bu ayet yalnızca bir mescidin kime ait olduğunu bildiren bir ifade değildir. Ardından gelen emir, mescidin asıl anlamını ortaya koyar: “Allah ile birlikte hiç kimseye çağrıda bulunmayın.” Demek ki mesele yalnızca mekân değildir. Mesele, o mekânda kime yöneldiğimizdir. Mescit Allah’a aitse, çağrı da Allah’a olmalıdır. Kulluk Allah’a ise, dua da Allah’a olmalıdır. Yardım Allah’ın elindeyse, mutlak anlamda medet de Allah’tan beklenmelidir. Peki bugün ne görüyoruz? İnsanların bir kısmı Allah’a yönelirken araya başka isimler koyuyor: “Allah’ım, falanca kulunun hürmetine…” “Ey Allah’ın sevgili kulu, bana yardım et!” “Yetiş ey şeyhim!” “Medet ey gavs!” ...

  Mescit: Taşın mı, Takvânın mı İmarı? Kur’an, “mescit” kelimesini yalnızca mimarî bir yapı olarak kullanmaz; onu tevhidin mekâna sinmiş hâli olarak konuşur. Bu yüzden Tevbe 18’deki hüküm, basit bir “cami yapma” teşviki değil; iman, korku, iktisat ve ahlâk ekseninde örülmüş bir hidayet imtihanıdır : “Allah’ın mescitlerini ancak Allah’a ve ahiret gününe iman eden, salâtı ikame eden, zekâtı veren ve Allah’tan başkasından korkmayan kimseler imar eder. İşte onların hidayete erenlerden olmaları umulur.” (9/18) Bu ayeti, siyak ve sibakıyla, Kur’an bütünlüğü içinde okuduğumuzda karşımıza üç katman çıkar: âmir (imar eden), ma‘mûr (imar edilen) ve asâ (umulur) gerilimi. 1) Âmir – Ma‘mûr Dengesi: Ömür Katmak mı, Duvar Yükseltmek mi? “Yaʿmuru” fiili ile “ömür” aynı köktendir (ʿ-m-r). İmar; bir yere ömür katmak , onu hayata merkez yapmak demektir. Bu kök, “bayındır kılma”dan “canlı tutma”ya kadar uzanır. O hâlde mescidi imar etmek: Oraya vakit ayırmak, Orada salâtı ikame etmek ...