KURANDAN DERSLER ÇIKARMAK 🌐

KUR’AN’IN YOL–IŞIK SEMANTIĞI Kur’an’ın en temel anlam alanlarından biri olan “yol gösterme, rehberlik, yön bulma ve aydınlanma” semantiğini oluşturan beş kökü harf–resim yöntemiyle çözmektedir: ص ر ط — Ṣ-R-Ṭ → Sırat س ب ل — S-B-L → Sebil ن ج م — N-J-M → Necm (yıldız) ن و ر — N-W-R → Nur (ışık) ه د ي — H-D-Y → Hüdâ / hidayet (rehberlik) Bu beş kök, Kur’an’ın “yol–işaret–ışık–rehberlik–sonuç” dizgesini oluşturur. Her biri hem ses hem şekil hem de anlam bakımından birbirini tamamlayan “anlam yolları”dır. 1) ص ر ط — Ṣ–R–Ṭ (SIRAT) Kelimenin çekirdeği: “doğrudan, sıkıştırılmış yol” Harflerin Resmi ص (Ṣâd) Kapalı hazne Sıkışma, yoğunluk, disiplin → Yolun sıkılığı, daraltılmış istikamet ر (Râ) Kıvrım, yön değiştirme, akış → Hareket, devam, akışkan yürüyüş ط (Ṭâ) Yükselen baskı, güçlü çıkış → Son hamle, istikameti tahkim eden güç Birleşik Resim: “Sıkıştırılmış bir hattın (ص) üzerinde akarak (ر) yükselen bir istikamet (ط).” Bu nedenle ṣırâṭ...

  Karanlığı Delip Geçen Yıldızlar: Vahyin Işığında Yön Bulmak ​Giriş: Varoluşun Karanlığında Kalan İnsanlık ​İnsan, varoluşun karanlığında, kaybolmuş bir gemi misali sürekli bir yön arayışı içindedir. Kimi pusulasını kadim geleneklerde, kimi kültürel miraslarda, kimi ise nefsinin hevasında arar. Oysa Kur’an, insanın bu yönsüzlüğüne gökten inen bir nur, bir ışık gönderir: ​“O, karanın ve denizin karanlıklarında yıldızlarla yol bulasınız diye onları sizin için var edendir.” (En‘âm 6:97) ​Bu ayetteki “yıldızlar” ( nuǧûm ), yalnızca gökteki fiziksel parıltılar değildir; onlar, zulümâtın (karanlıkların) içinden doğru yolu gösteren, ilahi kaynaklı işaretlerdir. ​1. Necm: Kozmik Yıldızdan Vahiy Ayetine ​Kur’an’da “necm” (tekil yıldız) kelimesi iki temel düzlemde anlam kazanır: ​ Kozmik Düzlem: Gökte parlayan, maddi yıldızlar. ​ Vahiy Düzlemi: Parça parça ( nücûm nücûm ) indirilen Kur’an ayetleri. ​Bu ikinci, manevi anlam, Necm Suresi’nin çarpıcı girişinde açıkça ima ed...