Kelimeler Bile O’na “Eyvallah” Diyor
Kelimeler Bile O’na “Eyvallah” Diyor: Dilin Sınırında Bir İsim Arapça, yapısı itibariyle kök-temelli bir dildir. Her kelime, çoğunlukla üç harfli bir kökten türeyerek anlam kazanır. Bu sistem, dilin mantığını kurar: anlam, kökten dallanır; kelimeler, kökün semantik alanını genişletir. Ancak bu sistemin içinde bir isim vardır ki, dilin kendi kurallarını zorlar: “Allah” . 1. Kök Meselesi: Türetimden Özel İsimleşmeye Klasik dilciler arasında iki ana yaklaşım vardır: Bir grup, “Allah” lafzının i-l-h kökünden geldiğini, “ilah” kelimesinin belirli hâle gelmiş formu olduğunu savunur. Diğer bir grup ise bu lafzın câmid (türetilemez) olduğunu, yani artık herhangi bir kökle ilişkisinin pratikte kurulamayacağını belirtir. Burada kritik nokta şudur: Kelime tarihsel olarak bir kökle ilişkili olsa bile, kullanım düzeyinde artık saf bir özel isim (ism-i alem) hâline gelmiştir. Yani: “Allah” dediğinde artık bir “tür” değil, doğrudan tekil ve eşsiz bir varlık işaret edilir. Kelime, kö...