KURANDAN DERSLER ÇIKARMAK 🌐

​Vahşetten Medeniyete: Taştan Harfe, Beyt’ten Kitaba İnsanlaşma Süreci ​Giriş: “Anılmayan”dan “Muhatap”a İnsan ​İnsan, varlık sahnesine çıktığında henüz bir "özne" değildir; biyolojik bir taslak, doğanın içinde kaybolmuş bir imkândır. İnsan Suresi'nin başında bu durum şöyle ifade edilir:  “İnsanın üzerinden, henüz kendisi anılan bir şey değilken, uzun bir zaman geçmedi mi?” (İnsan, 76/1).  Doğa ise bu evrede vahşidir; sınırsız, tanımsız ve ötekidir. Kur’an’ın medeniyet projesi, bu "anılmayan" varlığı vahyin muhatabı kılarak, onu doğanın nesnesi olmaktan çıkarıp tarihin ve ahlakın öznesi yapma sürecidir. ​I. İsim ve Bilincin Doğuşu: Vahşetten Ünsiyete ​Doğa, isimlendirilmediği sürece korkutucu bir belirsizliktir. Kur’an’da Hz. Adem’e "isimlerin öğretilmesi" (Bakara, 2/31), sadece kelime ezberletmek değil; varlığı zihinsel haritaya dahil etme yetisidir. ​ İsimlendirme: Bilinmezliğin ehlileştirilmesi ve "ünsiyet" (tanışıklık) kurulması...

--- 📜 KUR’AN’A GÖRE İNSANLIĞIN BAŞLANGICI “Bir Âdem’den mi, yoksa bir Nefisten mi?” --- 🔍 GİRİŞ: KUR’AN, RİVAYETLERDEN FARKLIDIR Kur’an, insanlığın kökenine dair anlatımlarında, Tevrat ve hadis kaynaklarındaki biyolojik, mitolojik ve yerel ifadelerden farklı olarak, evrensel, kavramsal ve temsilî bir dil kullanır. Bu bağlamda sıkça sorulan şu temel sorular yeniden ve Kur’an çerçevesinde değerlendirilmelidir: İnsanlık Âdem ve Havva’dan mı geldi? “Nefs-i vâhide” nedir, kimdir? Hayvanlar bu yaratılışın neresindedir? Âdem ilk insan mı, yoksa ilk peygamber mi? Sorumluluk ne zaman başladı? --- 1. 🧬 TEK BİR KİŞİ DEĞİL, TEK BİR “NEFİS”TEN Kur’an, insanlığın kökenini anlatırken şöyle der:  “Ey insanlar! Sizi bir tek nefisten yaratan, ondan da eşini yaratan ve her ikisinden birçok erkek ve kadın üretip yayan Rabbinizden sakının.” (Nisâ 4:1) Bu ayetteki “nefsin vâhide” (tek nefis) ifadesi, bir kişiye değil, ortak bir öze işaret eder. Arapça nefs kelimesi sadece “can” değil, aynı zamanda: b...