Üç Grup, Üç Âlem
Vakıa… “Olacak olan.” Kıyametin bir sahnesi değil sadece; insanlığın panoramik ayrıştırılmasıdır. Kur’an orada bir tasnif yapmaz; bir hakikat teşhisi koyar. Vakıa Suresi (56) sahneyi üç tabaka ile açar: Ashâbu’l-meymenah — sağın ashâbı Ashâbu’l-meş’emeh — solun ashâbı Es-sâbikûn — önde gidenler Bu üç tabaka, salt “gruplar” değil; üç varoluş tarzı dır. Şimdi gel, bunu şaşırtıcı bir ontolojik okumaya çekelim: 1. Solun Ashabı: Kaybın Mimarları Sol mesafe, ışığın ters yöne düşüşü , hakikatin reddi ve karşıt yön. Bunlar yıkıcı aklın sahipleri dir. İnşa etmezler; tüketirler. Vakıa şöyle der: “Solun ashâbı ne de solun ashâbı!” (56/9) Bu ünlem, azap tasviri değil , çöküşün dramatik farkındalığıdır . Sol, burada ideolojik karanlık değil , ahlâkî ve kozmik israf anlamındadır: Verilmiş sermayeyi (ömür, akıl, imkân) boşa harcamak . 2. Sağ Ashabı: Kurtuluşun Mimarı Sağ , Kur’an dilinde bereket , doğruluk , istikamet kodudur. Bu grup adeta sürdürülebilir iman model...