KURANDAN DERSLER ÇIKARMAK 🌐

  İsimlerle Değil Sorumlulukla: Allah’a Yaklaşma Yanılgısı Bilgiyle Allah’a Yürünmez Allah’a bilgi yığarak yaklaşılmaz. Çünkü bilgi, insanın zihnini doldurur; Allah ise zihnin konusu değil, varlığın kaynağıdır . O, bilginin nesnesi değil; bilginin imkânıdır. Bu yüzden Tanrı’yı “bilmek” iddiası, çoğu zaman insanın kendini merkeze almasının inceltilmiş bir biçimidir. Kur’an, Allah’ı tarif ederken O’nu bir ansiklopedi maddesi gibi tanıtmaz. Aksine, insanın nasıl yaşaması gerektiğini belirleyen bir yön tayini yapar. İsimler bu yüzden vardır: Allah’ı tanımlamak için değil, insanı konumlandırmak için. İsimler Allah İçin Değil, İnsan İçindir Allah’ın isimleri O’nun ne olduğunu anlatmak için değil; yaratılanın varlığı nasıl anlamlandıracağını göstermek içindir. Çünkü eşyaya anlam veren, ona verilen isimdir. İsimlendirme, insanın dünyayla kurduğu anlam ilişkisidir. Her şey Allah’ındır. Ama insan, her şeyle sorumlu bir ilişki kurmak zorundadır. İsimler bu ilişkiyi kurmamız içindir...

​🧠 Sembolü Gerçek Sanmak: Kur'an'ın Müteşâbih Yapısı Bağlamında Zihnin Sınavı ​Özet ​Bu makale, insan zihninin sembolleri hakikatin yerine koyma eğilimini , Kur’an-ı Kerim'in müteşâbih (temsilli, örneklemeli) ayetleri bağlamında incelemektedir.  Kur’an'ın muhkem (açık, kesin) ve müteşâbih ayetlere sahip olduğunu belirtmesi, mesajın hem net hem de çok katmanlı, düşünceyi harekete geçiren bir yapıda olduğunu gösterir. Çalışma, sembolün gerçeğin yerine geçirilmesi durumunda ortaya çıkan zihinsel kaymaları ve bunun sonuçlarını Kur’an’dan alınan merkezi örneklerle tartışmaktadır. Temel hipotez, müteşâbihin zihnin soyut ile somut arasındaki ilişkiyi doğru kurma yeteneğinin bir sınavı olduğudur. ​1. Giriş: Sembolizmin Gücü ve Aklın Sınırları ​İnsan düşüncesi, soyut kavramları idrak etmek için zorunlu olarak somutlaştırma (metafor, benzetme) yoluna başvurur. Bu, bilginin aktarılması ve anlaşılması için doğal ve güçlü bir araçtır. Ancak bu doğal eğilim, göstergenin ge...

  AZER MES’ELESİ: En‘âm 74 Bağlamında Kelime Analizi, Noktasız Yazım Olasılıkları ve Hurûf-u Mukatta Perspektifi En‘âm 6/74’te geçen  "آزَرَ" (Azer)  ismi, hem tarihsel-tefsirî tartışmaların hem de dilbilimsel analizlerin merkezindedir. Klasik tefsirler kelimeyi Hz. İbrahim’in babasının özel adı olarak kabul ederken, modern yaklaşımlar kelimenin  yabancı kökenli bir isim ,  unvan ,  lakap  veya  ahlâkî bir sıfat  olabileceğini ileri sürer. Kur’an’ın ilk yazımında nokta ve harekelerin olmayışı nedeniyle "آزر" kelimesinin  noktasız yazımda  farklı okunuş ihtimalleri (ʾ-z-r / ʾ-r / z-r gibi) tartışmaya dahil edilmiştir. Bu makale, kelimeyi hem  Arap dilbilgisi , hem  etimoloji , hem de  Harf–Resim (Hurûf-u Mukattaa) Sembolizmi  açısından inceleyerek yeni bir yorum çerçevesi sunmaktadır. 1. Giriş: En‘âm 74 ve Bağlam Ayet şöyledir: وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ لِأَبِيهِ آزَرَ أَتَتَّخِذُ أَصْنَامًا آلِهَةً إِنِّي أَرَاكَ...