KURANDAN DERSLER ÇIKARMAK 🌐

  İLETİŞİM AHLAKI — “Beyyinât, Burhân, Sultân, Hüccet” Kur’ân’ın kendisi bir mucize olmaktan önce bir iletişim ahlakı inşasıdır. Kendisini “beyyinât, burhan, sultan, hüccet, beyyine, tibyân” gibi kavramlarla tanımlaması, dinin alanını dedikodu, slogan ve taklid değil; kanıt, delil, muhakeme ve açıklık üzerine kurduğunu gösterir. Modern teoloji ise çoğu yerde bu dili kenara itti ; yerine taklid kültürü, sloganlaştırma, aidiyet konuşması ve hassasiyet politikası koydu. Bu dönüşüm özellikle epistemik ahlakın ve toplumsal tartışma kültürünün çöküşüne işaret eder. 1. Beyyinât — Açık, Görünür, Net Belirti Kur’ân’da beyyinât , yalnızca “mucize” değil; açık kanıt anlamında epistemik bir terimdir. “Andolsun, size açık beyyinât getirdik…” (2:92) “İşte bunlar insanlar için beyyinât ve muttakiler için hidayettir.” (3:138) Burada dikkat çekici olan şudur: Hidayet duygusal ikna ile değil, açık kanıt ve görünen delil ile temellendirilir. Bu, iman iradesini intelektü...

📝 KURANA BEYAN NEDİR ? Kur’an’ın Açıklığı ve Peygamberin Görevi Üzerine Kur’an’ın birçok ayetinden anlaşıldığı üzere, Kur’an kendisini apaçık (mübîn) bir kitap olarak tanımlar. Yani anlaşılması zor, gizemli veya ek bir açıklamaya muhtaç bir metin değildir. Herkesin anlayabileceği bir dilde indirilmiştir. Allah Rasulü’nün görevi, bu vahyi olduğu gibi insanlara duyurmak ve ulaştırmaktır. Ona verilen görev vahyin açıklamasını yapmak değil, vahyin kendisini tebliğ etmektir. Örnek olarak Nur 54. ayette belirtildiği gibi, elçinin görevi yalnızca “apaçık bir şekilde duyurmaktır.” Aynı şekilde diğer birçok ayette de (Hac 72, Al-i İmran 86, A'raf 105, Nur 34, vb.) Kur’an'ın, anlaşılır ve açıklanmış bir şekilde indirildiği vurgulanmaktadır. Bazı kişiler, “beyan, liyubeyyine, litubeyyine” gibi kelimeleri yanlış anlayarak, Peygamber’e Kur’an dışında da vahiy geldiğini ve onun Kur’an dışı konuları da açıklamakla görevli olduğunu iddia etmektedir. Oysa bu ifadeler, gizli bir şeyi açı...